و زادگاه خود را داشته است . چون در حدود 627 از زادگاه خود بعزم هندوستان رفته است پيداست كه اين قصيده را در حدود سال 663 يعنى 36 سال پس از آن واقعه سروده است . دربارهء مزار وى در همهء مآخذ تصريح كرده‌اند كه چون در دمشق درگذشت او را در همان شهر در صالحيه در پشت مزار محيى الدين ابن العربى به خاك سپرده‌اند و تنها در قصر عارفان صالحيه را كاتب به خطا « صالحا » نوشته است . جبل صالحيه كوه معروفيست در مجاورت شهر دمشق كه در دامنهء آن قبرستان بسيار بزرگ و بسيار كهنه‌ايست و قبر محيى الدين ابن العربى هنوز يكى از زيارتگاه‌هاى معروف آنست . براى اينكه از وضع كنونى قبر عراقى آگاه شوم نامه‌اى در همين زمينه به يكى از دوستانم آقاى عباس صيقل دبير سفارت ايران در دمشق نوشتم و ازين دوست كريم خواستم درين زمينه تحقيقى كند . در نامه‌اى كه در 21 تيرماه 1335 از دمشق به من نوشته است مىگويد : « در باب دستورى كه راجع به مقبرهء فخر الدين ابراهيم بن شهريار عراقى همدانى مرقوم فرموده بوديد فورا خودم به آرامگاه شيخ محيى الدين بن العربى رفتم و آنچه نفحص و جستجو كردم و از اشخاص مطلع آنجا هم سؤال كردم اثرى از مقبرهء فخر الدين ابراهيم بن شهريار نيافتم . بعد هم بكتاب « القلائد الجوهرية فى تاريخ الصالحية » تأليف محمد بن طولون الصافى متوفى در 953 كه بتحقيق آقاى محمد احمد دهان در سال 1949 مسيحى بطبع رسيده مراجعه نمودم ، در آن نيز اثرى از مقبرهء مزبور نديدم ، همچنين بكتاب « الدارس فى كتاب المدارس » هم مراجعه شد ، چيزى بدست نيامد و چون شنيدم كه مقبره شيخ محيى الدين در زمان سلطان سليم تجديد بنا شده ممكن است در آن هنگام از بين رفته باشد » . بدين گونه اينك اثرى از قبر عراقى و بطريق اولى از قبر پسرش كبير الدين در دمشق و صالحيه نيست . چنان كه پيش ازين در صحيفهء 14 گذشت مؤلف قصر عارفان مىگويد كه مولانا محمد حامد جمالى در سفر شام قبر عراقى را نزديك قبر محيى الدين